Χαμένος στον κόσμο του γκρι

13 Φεβ, 2018

Υπάρχει μια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Το ακούμε πολύ συχνά αυτό και πολλοί το βιώνουν σε καθημερινή βάση.

Θα αναφερθώ σε πράγματα που θα καταλάβουν αυτοί που κάνουν τον αγώνα τους και νιώθουν αυτή τη μάχη γύρω τους και μέσα τους. Δεν ξέρω, αν θα συμφωνήσουν ή θα διαφωνήσουν, ούτε είναι αυτός ο σκοπός. Απλά είναι σκέψεις πάνω σε μιά οθόνη και τίποτα περισσότερο. Όλες αυτές οι σκέψεις γράφτηκαν και με βοηθούν βλέποντάς τες, να βλέπω αλλιώτικα και να διακρίνω κι αυτά που δεν έβλεπα.

Δεν ξέρω επίσης, πόσοι γνωρίζουν τον πόλεμο της μιάς μέρας. Αυτή την έκφραση και τον τρόπο μάχης τα έμαθα από τον Λιακόπουλο τον Δημοσθένη. Ένα σχόλιό του ήταν αρκετό για να με βάλει στο "τριπάκι" αυτό, όπως λέμε "λαϊκά".

«Σήμερα δεν θα κάνω τίποτε στραβό, δεν θα κακολογήσω κανέναν αδελφό μου».

«Σήμερα θα προσπαθώ όλη μέρα να μιλώ στον Χριστό».

« Να γίνω ένα κεράκι που θα φωτίζω τους γύρω μου». Δεν χρειάζεται να αλλάξω τον κόσμο, ακόμα κι έναν να τον κάνω να νιώσει αφυπνισμένος κάτι είναι κι αυτό. Κι αν δεν το καταφέρω κι αυτό, αλλά απλά μπορέσω να του δώσω μια βοήθεια να αντέξει μέσα στο σκοτάδι αυτού του κόσμου, κάτι είναι κι αυτό.

Κι ο άλλος καταλαβαίνει κι ενθουσιάζεται και μαζί του ενθουσιάζεσαι κι εσύ κι είστε μαζί σε αυτή την ευτυχία, του να μοιράζεστε πράγματα για τη ζωή, για το Χριστό κι άλλα πολλά, χωρίς τελειωμό. Αυτό μπορεί να συμβαίνει με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Κι αυτοί να επιδιώκουν να είναι μαζί σου, επειδή περνούν καλά, μαθαίνουν κάτι περισσότερο και όλο και ζητάνε από σένα πράγματα. Αυτό σου δίνει και σένα χαρά. Σου δίνει όμως κι ευθύνη.

 Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι αρχίζουν να περιμένουν από σένα λύση για όλα τους τα προβλήματα. Απάντηση σε όλα τα ερωτήματα. Κι εσύ πρέπει συνέχεια να τους θυμίζεις ότι μόνο ο Χριστός μπορεί να τα κάνει όλα αυτά. Να δώσει τις λύσεις και τις απαντήσεις. Γιατί μόνο Αυτός ξέρει τις ανάγκες που έχει ο καθένας, το τι χρειάζεται η ψυχή για να μάθει και να σωθεί. Χρειάζεται διαρκώς η δύναμη του Χριστού για να μην πάρουν τα μυαλά σου αέρα και να θυμάσαι συνεχώς, πως ένα είναι το μόνο βέβαιο: ότι δεν γνωρίζεις τίποτα κι όλα τα τακτοποιεί ο Χριστός.

 Πως να εξηγήσεις σε κάποιον, ότι όλα τα άσχημα που του συμβαίνουν δεν γίνονται, επειδή ο Χριστός τον τιμωρεί. Όλοι είναι εκπαιδευμένοι να πιστεύουν ότι αν ακολουθούν μια σειρά συγκεκριμένων οδηγιών και χριστιανικού τυπικού, τότε ο Χριστός θα τους προτιμά και θα τους φυλάει από κάθε κακό. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι κι υποχρεωμένος ο Χριστός να τους φυλάει, επειδή δεν μπορεί κάποιος να εφαρμόζει όλα τα τυπικά και να κάνει όσα λέει το Ευαγγέλιο και να μην έχει προνομιακή μεταχείριση, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι είναι μέσα στην αμαρτία. Δεν γίνεται. Στο κάτω-κάτω, γιατί να πιστεύουμε στο Χριστό και να πηγαίνουμε Εκκλησία τηρώντας τους κανόνες, αν όχι, για να μας έχει ο Χριστός στην αγκαλιά Του, άρα να μη μας αφήνει να παθαίνουμε τίποτα.

Τον Χριστό δεν Τον θέλουμε επειδή καταλάβαμε τι μας συμβαίνει εδώ -σε αυτό τον κόσμο που είμαστε- και σε τι ψέμα ζούμε. Δεν τον αποζητούμε επειδή Τον αγαπάμε. Τον ζητάμε ως μια καλή ασφαλιστική εταιρία που θα καλύπτει όλες μας τις ανάγκες και θα μας ξαλαφρώνει, ώστε να περνάμε καλά εδώ, σε αυτό τον κόσμο. Δίνουμε υπακοή για να πάρουμε άφεση και προστασία.

Κανείς δεν βλέπει ότι τελικά το να πάθεις κάτι, για την αγάπη του Θεού, δεν είναι κακό, αλλά πολύ καλό. Αυτό που σε εμάς φαίνεται εδώ, ως το χειρότερο που θα μπορούσαμε να πάθουμε, για τον πραγματικό κόσμο και την Ουράνια Βασιλεία δεν είναι απολύτως τίποτα. Ούτε καν υφίσταται.

 Όταν ο ίδιος ο Χριστός μας λέει, πως το περισσότερο που μπορούμε να πάθουμε εδώ είναι ο θανατος, ο οποίος και πάλι ένα ψέμα είναι -άρα τίποτα δεν μπορούμε να πάθουμε στην πραγματικότητα- τότε γιατί έχουμε αυτό το άγχος, για ό,τι κακό μας συμβαίνει;

Απλά, επειδή δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε το καλό από το κακό και το μαύρο από το άσπρο, έχουμε χαθεί μέσα στο γκρι. Κάπου εκεί μέσα, κάποιες στιγμές βλέπουμε λίγο από αλήθεια και λίγο από ψέμα και νομίζουμε ότι έχουμε τη γνώση που θα μας λύσει όλα μας τα προβλήματα. Είμαστε κολλημένοι σε μια πληθώρα πληροφοριών τις οποίες συλλέγουμε, αλλά δεν ξέρουμε πως να τις χρησιμοποιήσουμε. Γιατί ξεχνάμε, ότι στο τέλος κάθε μονοπατιού αυτής της ζωής κι αυτής της γνώσης καταλήγουμε στην Μια και Μόνη Αλήθεια. Στον Χριστό.

 Μπορούμε να κοιτάζουμε γύρω-γύρω για όσο θέλουμε, χάνοντας πολύτιμο από τον χρόνο αλλαγής που μας έχει χαρίσει ο Θεός. Σπαταλώντας τον χρόνο που έχουμε ώστε να αλλάξουμε νοοτροπία. Πετώντας το δώρο της δεύτερης ευκαιρίας που μας έδωσε ο Χριστός για να βγούμε από την κόλαση της πλάνης και του ψεύδους. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό για ολόκληρη την ψεύτικη ζωή μας.

Έρχεται όμως για όλους μας η ώρα που θα χτυπήσει το καμπανάκι θυμίζοντάς μας ότι πρέπει να διαλέξουμε στρατόπεδο. Ο καθένας έχει το καμπανάκι του.

Όταν ακούσεις τον ήχο από το δικό σου καμπανάκι μην ξεχνάς ότι ο ήχος αυτός είναι για σένα και μόνο για σένα κι έρχεται από Εκείνον που θέλει και μπορεί να σου δώσει όλα τα καλά και την ευτυχία ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!  Θέλεις την αιώνια Ευτυχία; Τότε ζήτα από τον Χριστό συνεχώς τα αιώνια και δεν θα χάσεις.

Με τι τρόπο θα σου τα χαρίσει δεν το ξέρεις, αλλά αν έχεις υπομονή, θέληση να είσαι μαζί Του κι εμπιστοσύνη στο ότι Αυτός μπορεί να κάνει τα πάντα, τότε θα κερδίσεις τα πάντα, για πάντα!

 Η φωνή της σιωπής

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018 00:15
loading...
loading...