Του Λιακόπουλου Δημοσθένη
Όλοι σε όλο τον πλανήτη έβλεπαν στα καλά καθούμενα, μετά το γκολ της Αγγλίας, να αμύνεται η Αγγλία μέσα στην μεγάλη της περιοχή για 40 ολόκληρα λεπτά, χωρίς να κρατάει την μπάλα, την οποία την έδινε διαρκώς με τυφλές αποκρούσεις στους μέτριους Αργεντίνους για να επιτίθενται διαρκώς κατά κύματα και που κανονικά αν έμπαιναν οι ευκαιρίες που είχαν και τα δοκάρια θα είχαν κερδίσει με 5-1.
Και μία ομάδα της Β΄Εθνικής να έβαζες να κάνει διαρκώς επιθέσεις χωρίς να αντεπιτίθεται η Αγγλία, θα την είχε κερδίσει, αφού η Αγγλία, δεν έκανε αντεπιθέσεις, ούτε κρατούσε μπάλα, την έδινε διαρκώς στον αντίπαλο, αμυνόμενη ΑΥΣΤΗΡΑ και μόνο ΜΈΣΑ στην μεγάλη περιοχή της.
Πιό στημένο παιχνίδι πεθαίνεις όπως λένε.
Ο Τούχελ αντί να πάει να κρυφτεί στην πιο βαθιά τρύπα μετά από την καταστροφή της ομάδας του και το χάρισμα της συμμετοχής στον τελικό στον Μέσσι, έλαβε και ανταμοιβή με το να διατηρηθεί στη θέση του μέχρι το 2028, αντί να τον απολύσουν αμέσως μετά την λήξη του ματς.
Αν δεν γινόταν αυτό, θα έλεγε κάποιος ότι τα “πήρε” ο Τούχελ, τώρα όμως μπορεί να μιλήσει κανείς για κάτι ανώτερο και διακρατικό.
Κάποια ανώτερη αρχή έδωσε εντολή να πάει ο Μέσσι στον τελικό και η Αγγλία το αποδέχτηκε.
Από περιέργεια θέλω να δω τι κατάληξη θα έχει όλο αυτό το τόσο πολύπλοκα στημένο σώου με την ποδοσφαιρική θεοποίηση του Μέσσι, με στήσιμο τόσο αριστοτεχνικό που τους βγαίνει συνεχώς.